Boşa Kürek Çekenler

Point Douglas - Arabasından, evinden, motorsikletinden, kıyafetlerinden, sevgilisinden yani her türlü maddi şeyden güç bulan ancak insanlığını henüz bulamamış zavallılarla dolu etraf.

Bahsedeceğim olaylar ve olayların başrolündeki mahlukatlarla ilgili yapabileceğim en iyi tanımlama başlıkta yer alıyor. Teröristlerin sonuç olarak başımıza neler açtığını, canlar aldıklarını, yürek dağladıklarını biliyoruz. Pislikler vatan toprağımızdan hak talep ediyorlar ve bu uğurda askerlerimizi ve masum sivilleri öldürüyorlar. Peki onlardan daha kötüsü kimler olabilir? Tabii ki yanıbaşımızdaki insan kılıklı mahluklar. Onlar dağa çıkmaz, elinde de silah yoktur, ancak çeşitli sinsiliklerle anlarımızı zehir edebilirler.Dünya üzerinde edindiği toprak yetmez, yan komşunun da haklarına tecavüz etmeyi kendine hak görür. Terörist ve pis bir komşunun bu anlamda farkı var mı? Yok…Buyrun aşağıya bir göz atın hak vereceksiniz veya da daha önce benzer olaylar yaşadıysanız kafa sallayarak okuyacaksınız.

İş hayatında karşılaştığımız içten pazarlıklı, üç kağıtçı, menfaatine düşkün, yalaka tipler bu tabloya örnek olarak verilebilir. Veya da en yakınındaki arkadaşına sevgilini kaptırman da olabilir. Herkes birbirine her fırsatta kazık atıyor desek sanırım bu örnek verilecek tabloları da özetlemeye yarayacaktır. Mide bulandırıcı, tiksindirici günlük olaylar ve yaşanan moral bozukluklarından sonra “bu da benim sınavımmış” diye polyanna denen salak kızın kulaklarını çınlatmak da biraz olsun dayanma gücümüzü arttırabilmik için icat edilen safsata.  Polyanna bir kenarda dursun, pinokyolar sarmış etrafımızı neredeyse. Okumaya devam et →

Simsiyah gecelerde Edison’un burnunu sokmadığı ve doğayla başbaşa kaldığım anlarda gökyüzüne bakar sonsuzluğa dalarım. Eskiden yıldızlarla yanlızlığımı paylaşırdım, yıllar ilerledikçe paylaştıklarımla yanlızlaştığımı farkettim. Şehir ortasında evimizin balkonundan göğe bakınca tek bir yıldız göremem, oysa ki köydeki veya yazlıklaki evimizin balkonundan göğe bakınca bu defa dünya görünmez.  Yıldızlara bakıp müzik dinlerken yanında içtiğim “öküzgözü” şarabın tadını pek az şeye değişirim. Keyifli anlar, kısa sürelerde de olsa dünyadan uzaklaşıp huzur bulduğum anlar. Anlardı daha doğrusu…Geçmişte her yaz başımı göğe kaldırıp sabahın ışıklarına değin yıldızlarda kaybederdim kendimi ve dünyamı.  Ama bu sene Dikili’de işletilen diskodan bozma bir yer gökyüzüne upuzun projektör yansıtıyorlar. Sanki diskolarına gökten uzaylı içmeye ve tepinmeye gelecek! Gelse gelse bir kaç genç kız ve onları dikizlemeye gelen abazan maganda gelecek. 3-5 kişi uğruna da gökyüzü kirleniyor.

Yıldızlarımı aldınız madem, bari huzurumu bıraksaydınız bana ey sonradan görme insan kılıklı şeytan tapınıcıları. Bu tanımlama belki biraz abartı gibi gelebilir ancak bundan sonraki satırlar herşeyi açıklayacak emin olun. 27 yıldır her yaz göç ettiğimiz Dikili ne yazık ki bu sene sınav dolusu günlerle geçiyor. Okumaya devam et →

Sadece denizin üzerine vuran karaltılar aydınlatabiliyordu gözbebeklerini. Gözlerini sadece kabaran dalgaları seçebilecek kadar aralayabildi. Tamamen açmaya çalışsa da göz kapaklarını, bastırıyordu bir el zorla kapansın diye. Kirli ve kokan bir el canını da acıtıyordu, ancak kulakları hissiz olduğu için bağırıyorsa bile duyamıyordu.
Baş dönmesi sanıyordu olan bileti. Her şey duruyor sadece o savruluyor gibi geliyordu kendine. Ve sonra kendi ile birlikte her şeyin de hareket ettiğini fark etti. Gözlerinin aralıklarından hareketleri de ayırt edebiliyordu. Rüzgâr daha önce hissetmediği bir süratle yüzüne vurmaya başlayınca, daha iyi görmeye çalıştığı karaltıların içine düştü. Denizdeydi artık. Artık gözlerini açabiliyordu. Gözleri açık ve nefes alamaz bir halde denizle kavga ediyordu. Deniz onu içine çekmeye çalıştıkça o da kolları ile onu dövüyordu. Savrulan kollar denizi yarıp geçtikçe yumrukları kendine çarpıyordu. Hem yoruluyor hem de acı çekiyordu. Yuttuğu sular artık tüm vücuduna yerleşmeye başlayınca da mücadeleden de uzaklaştı, Birkaç denemeden sonra da hiç olmayı düşünmeye başladı.
Artık gözlerini açmak istemiyordu. Uyumak ve hiç uyanmamaktı tüm isteği. Uyanmaya çalıştığı anların sonrasında uyanmamaya çalışıyordu. Okumaya devam et →

Uzun bir aradan sonra bu akşam televizyon izledim. 10 gündür Dikili’deyim. İnternetten ziyade telefon hattımızda arıza olduğu için de 5 gün sanal ortam denen aslında pek gerçek ortamdan uzak kaldım. Neyse ki o sürede birşey kaçırmamışım, herşey bıraktığım gibi, bir tek şey dışında tabi, son yazdığım yazının okunma sayısı çok artmış.
Elimde kumanda aletiyle bir yandan izlenecek bir şeyler arıyordum, diğer yandan da pişirdiğim köfteli makarnayı yiyordum. Köftenin içindeki baharatların tadına vararak keyifle lokmamı yutarken ne yazık ki onları gördüm. HaberTürk kanalında Yiğit Bulut’un “Sansürsüz” adlı programında Can Ataklı ve Nihal Bengisu Karaca konuktular. Ekran hepsini görelim diye 3′e bölünmüştü. Ataklı konuşuyor sonra lafı Karaca alıyordu. Paslaşarak devam ettirdikleri konuşmaları ise ekranın orta bölümündeki Bulut çatık kaşları ile tenis maçı izler edası ile izliyordu. Bazen kendini konuşmalara çok fazla kaptırdığı için de konukların konuşması uzadıkça uzuyordu. Geç de olsa programın sunucusu olduğunu hatırlayan Bulut araya girerek müdahele ediyordu. Tenis maçı izleyemiyorum bari bunları dinleyeyim diyerek bir süre bu programı izledim. Benim için işkence gibi birşeydi. Ataklı, diğer programlarda izlediğim kadarı ile sert çıkışlarda bulunmadı. Aksine sakindi. Karaca ise kulaklara ziyan açıklamalarını söylerken sunucu Bulut’tan da destek alıyordu. Okumaya devam et →

“Hayatın kendisi bir sınavdır” geyiği ile kandırılan bir nesildenim. İlkokul’ dan başlayarak ömrümün neredeyse tamamında türlü bahanelerlerin olduğu sınavlarla karşılaştım. İlkokul biter, ortaokula geçeceksin – kolej sınavları, özel hocalar, gidilemeyesi dershaneler. Neyse ki bu dönemi çocukluğuma vererek gecelere kadar sokakta seksek ve de istop oynayarak çoğu zaman da komşular tarafından bir o yana bir bu yana kovalanarak geçiştirdim. Normal insan gibi devlet okulunda okudum.
Bu sırada çok para ödeyerek, dahası çok gözyaşı dökerek eve bir bilgisayar aldırttığımızı da hatırlıyorum. Commodore 64 yerine “Commodore 128″ aldırdık. Sanki araba alıyoruz, rakamlar da beygir gücünü gösteriyordu! Ne diye 64 aldırmazsın ki, 128′i aldıktan 15 gün sonra fabrikasından üretim hatası olduğu açıklandı ve o güzelim bilgisayar elimizde kaldı. Benim de bilgisayar sevgim “icq” ile karşılaşana kadar bitmiş oldu. Okumaya devam et →